درود.
طی این هشتاد و خورده ای روز قطع شدن اینترنت، یک تجربه جالب کسب کردم گفتم اینجا در میون بذارم و از نظرات شما هم بهره مند بشم.

تا قبل از ظهور LLM شیوه کار ما به این صورت بود که ریکوئست یا تسک سمت ما می اومد و بر اساس مستندات و بیزینس پروژه کدی زده می شد تستی نوشته می شد و تسک به اتمام می رسید. این وسط شاید نیاز به سرچ بود برای حل باگ یا پیدا کردن راه حل یا مسیر با پرفورمنس بهتر.
با ظهور LLM ها کم کم سرچ جای خودش رو به پرسیدن از LLM ها داد. کپی کردن کد و سوال بر اساس اون قسمت کد یا توضیح یا چیزهایی دیگه .
علم به سرعت پیشرفت کرد و AI Agent ها ظاهر شدند. IDE های مبتنی بر AI اومدن و دیگه نیاز نبود کد رو کپی کنیم ببریم توی محیط وب LLM و خروجی رو بیاریم اینجا.
کل پروژه رو ایندکس می کنن ، رفرنس به داکیومنت های معتبر می گیرن ، دستورالعمل می شه براشون تعریف کرد به فیگما وصل می شن پلن می شه براشون نوشت دیباگ می کنن و می تونن فیچرهای بزرگ رو به سرعت بسازن.

با مفهوم وایب کدینگ احتمالا آشنا باشید. برای Agent پرامپت می نویسید کد تحویل می گیرید.
من تجربه تولید یک پروژه کامل تجاری با استفاده از Cursor رو داشتم و ریکوئست های کارفرما هم در کمتر از یک روز پیاده سازی و تست شده تحویل دادم. من که تجربه ای در دیزاین و فرانت نداشتم و همیشه دغدغه من این بوده حالا خیلی راحت چیزی که می خوام رو توصیف می کنم و یک دیزاین شیک تحویل می گیرم.
امروز بخش مالی یک پروژه و نحوه ارتباط اون با Thirdparty رو توی بیست خط توضیح دادم و لینک مستندات api رو هم ضمیمه پرامپت کردم و لیست ایتم هایی که باید تحویل می گرفتم رو هم نوشتم. در نیم ساعت حدود 120 فایل تحویل گرفتم با رعایت پترن پروژه ، مدیریت خطا ، لاگ های دقیق و دیزاین فرانت مرتب و یونیت تست و Integration تست . حدود یک ساعت هم کد ریویو طول کشید و فیچر تقریبا در عرض سه ساعت اماده بود.
داشتم فکر می کردم چرا من دیگه باید کد بزنم ؟ وقتی یک روش هست که سریعتر ، بهتر و کارامدتر هست کارایی من چیه ؟
هم به بحث هایی که عنوان می کنن باید از نقش توسعه نرم افزار به نقش مهندس نرم افزار حرکت کرد و بعد مدیریت سیستم و Project manager فکر می کنم هم به بحث هایی که این شغل در معرض محو شدن هست. فرصت ها و تهدید ها . ترس ها و امیدها ...